ಅಧ್ಯಾಯ 5 · ಶ್ಲೋಕ 20

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನ (ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠನ) ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು (`ಪ್ರಿಯಂ`) ಪಡೆದಾಗ (`ಪ್ರಾಪ್ಯ`) ಅತಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಪ್ರಹೃಷ್ಯೇತ್`), ಮತ್ತು ಅನಿಷ್ಟವಾದುದನ್ನು (`ಅಪ್ರಿಯಂ`) ಪಡೆದಾಗ (`ಪ್ರಾಪ್ಯ ಚ`) ಉದ್ವೇಗಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ (ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ) (`ನ ಉದ್ವಿಜೇತ್`). ಅವನು ಸ್ಥಿರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು (`ಸ್ಥಿರಬುದ್ಧಿಃ`), ಮೋಹರಹಿತನು (ಭ್ರಾಂತಿಗೊಳಗಾಗದವನು) (`ಅಸಂಮೂಢಃ`). ಇಂತಹ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಯು (`ಬ್ರಹ್ಮವಿತ್`) ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ (`ಬ್ರಹ್ಮಣಿ`) ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ (`ಸ್ಥಿತಃ`). ಸುಖ-ದುಃಖ, ಲಾಭ-ನಷ್ಟ ಮುಂತಾದ ದ್ವಂದ್ವಗಳ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗದೆ, ಸ್ಥಿರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಮೋಹವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದೇ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಯ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿ.