ಅಧ್ಯಾಯ 4 · ಶ್ಲೋಕ 20

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅಂತಹ ಪಂಡಿತನು (ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿದಗ್ಧಕರ್ಮನು) ಹೇಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಕರ್ಮಫಲಗಳಲ್ಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು (`ಕರ್ಮಫಲಾಸಂಗಂ`) ತ್ಯಜಿಸಿ (`ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ`), ಯಾವಾಗಲೂ ತೃಪ್ತನಾಗಿ (`ನಿತ್ಯತೃಪ್ತಃ`), (ಫಲಕ್ಕಾಗಿ) ಯಾರನ್ನೂ ಆಶ್ರಯಿಸದವನಾಗಿ (`ನಿರಾಶ್ರಯಃ`), ಅವನು (`ಸಃ`) ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ (`ಕರ್ಮಣಿ`) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಸಹ (`ಅಭಿಪ್ರವೃತ್ತಃ ಅಪಿ`), ಅವನು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಏವ ಕಿಂಚಿತ್ ಕರೋತಿ`)." ಅವನು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಆಂತರಿಕ ಅನಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ, ಕರ್ಮಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಕ್ರಿಯನಂತೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.