ಅಧ್ಯಾಯ 4 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಯೋಗದ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ದಿವ್ಯ ಮೂಲವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಅರ್ಜುನನಿಗಾಗಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ತತ್ವವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸನಾತನವಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ (`ಅವ್ಯಯಂ`) ಜ್ಞಾನ. ಇದನ್ನು ತಾನೇ ಮೊದಲು ಸೂರ್ಯದೇವನಾದ ವಿವಸ್ವತನಿಗೆ (`ವಿವಸ್ವತೇ`) ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾಗಿ (`ಪ್ರೋಕ್ತವಾನ್ ಅಹಂ`) ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವು ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದು, ವಿವಸ್ವತನು ತನ್ನ ಮಗನಾದ ವೈವಸ್ವತ ಮನುವಿಗೆ (`ಮನವೇ ಪ್ರಾಹ`), ಮತ್ತು ಮನುವು ತನ್ನ ಮಗನಾದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ರಾಜನಿಗೆ (`ಇಕ್ಷ್ವಾಕವೇ ಅಬ್ರವೀತ್`) ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಸೂರ್ಯವಂಶದ ಮೂಲಪುರುಷ. ಹೀಗೆ, ಈ ಜ್ಞಾನವು ಮಾನವ ಸಮಾಜದ ಆಡಳಿತಗಾರರಿಗೆ ಮತ್ತು ನಾಯಕರಿಗೆ ಮೊದಲು ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.