ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 7

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಇದು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ. "ಕಾರ್ಪಣ್ಯ ದೋಷದಿಂದ (ದೈನ್ಯ, ಜಿಪುಣತನ, ಅತಿಯಾದ ಕನಿಕರ ಎಂಬ ದೋಷದಿಂದ) ನನ್ನ ಕ್ಷಾತ್ರ ಸ್ವಭಾವವು ನಾಶವಾಗಿದೆ (`ಕಾರ್ಪಣ್ಯದೋಷೋಪಹತಸ್ವಭಾವಃ`). ಧರ್ಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದೆ (`ಧರ್ಮಸಮ್ಮೂಢಚೇತಾಃ`). ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾವುದು (`ಯತ್`) ನನಗೆ (`ಮೇ`) ಖಚಿತವಾಗಿ (`ನಿಶ್ಚಿತಂ`) ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾದುದೋ (`ಶ್ರೇಯಃ ಸ್ಯಾತ್`), ಅದನ್ನು (`ತತ್`) ನನಗೆ ಹೇಳು (`ಬ್ರೂಹಿ`). ನಾನು ನಿನ್ನ ಶಿಷ್ಯ (`ಅಹಂ ತೇ ಶಿಷ್ಯಃ`). ನಿನಗೆ ಶರಣಾಗತನಾದ (`ತ್ವಾಂ ಪ್ರಪನ್ನಂ`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಉಪದೇಶಿಸು (`ಶಾಧಿ`)." ಈ ಶರಣಾಗತಿಯೇ ಗೀತೋಪದೇಶಕ್ಕೆ ಬುನಾದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ ಗುರುವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.