અધ્યાય 2 · શ્લોક 7
કાર્પણ્યદોષોપહતસ્વભાવઃ પૃચ્છામિ ત્વાં ધર્મસમ્મૂઢચેતાઃ |
યચ્છ્રેયઃ સ્યાન્નિશ્ચિતં બ્રૂહિ તન્મે શિષ્યસ્તેઽહં શાધિ માં ત્વાં પ્રપન્નમ્ || ૭ ||
અર્થ
કાયરતારૂપી દોષથી જેમનો સ્વભાવ હણાઈ ગયો છે ('કાર્પણ્યદોષ-ઉપહત-સ્વભાવઃ') અને ધર્મ વિશે જેમનું ચિત્ત મૂંઝાઈ ગયું છે ('ધર્મ-સમ્મૂઢ-ચેતાઃ'), એવો હું આપને પૂછું છું ('પૃચ્છામિ ત્વામ્') કે જે મારા માટે નિશ્ચિતરૂપે કલ્યાણકારી ('યત્ શ્રેયઃ સ્યાત્ નિશ્ચિતમ્') હોય, તે મને કહો ('તત્ મે બ્રૂહિ'). હું આપનો શિષ્ય છું ('શિષ્યઃ તે અહમ્'), આપને શરણે આવેલો છું ('ત્વાં પ્રપન્નમ્'), મને માર્ગદર્શન આપો ('શાધિ મામ્').
ભાષ્ય
આ શ્લોક ગીતાનો અત્યંત મહત્વનો અને પ્રારંભિક બિંદુ છે. અર્જુન પોતાની મનોસ્થિતિનું નિદાન કરે છે - તે 'કાર્પણ્ય દોષ' (કૃપણતા, દીનતા, કાયરતા) અને 'ધર્મ સંમૂઢતા' (કર્તવ્ય વિશેની મૂંઝવણ) થી પીડાય છે. તે સ્વીકારે છે કે તે પોતે નિર્ણય લેવા સક્ષમ નથી. તેથી, તે ભગવાન શ્રીકૃષ્ણને નિશ્ચિત કલ્યાણનો માર્ગ ('શ્રેયઃ') પૂછે છે. તે પોતાને શિષ્ય તરીકે ('શિષ્યસ્તેઽહમ્') અને કૃષ્ણને ગુરુ તરીકે સ્વીકારે છે, અને સંપૂર્ણ શરણાગતિ ('ત્વાં પ્રપન્નમ્') ભાવે માર્ગદર્શન ('શાધિ મામ્') માટે પ્રાર્થના કરે છે. આ શિષ્યભાવ અને શરણાગતિ જ ગીતાના જ્ઞાનના પ્રવાહને શક્ય બનાવે છે.
Banaka ઍપમાંથી પાઠ અને ભાષ્ય.