ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 59

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಬಾಹ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆಂತರಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಆಹಾರ ಕೊಡದ (ನಿಗ್ರಹಿಸಿದ) (`ನಿರಾಹಾರಸ್ಯ`) ದೇಹಿಗೆ (`ದೇಹಿನಃ`) ವಿಷಯಗಳು (`ವಿಷಯಾಃ`) ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ (`ವಿನಿವರ್ತಂತೇ`), ಆದರೆ (ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ) ರಸ (ಆಸಕ್ತಿ, ರುಚಿ) (`ರಸಃ`) ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ (`ರಸವರ್ಜಂ`). ಆದರೆ ಈ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನ (`ಅಸ್ಯ`) ರಸವೂ ಸಹ (`ರಸಃ ಅಪಿ`) ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು (`ಪರಂ`) ಕಂಡಾಗ (ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ) (`ದೃಷ್ಟ್ವಾ`) ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ (`ನಿವರ್ತತೇ`)." ಕೇವಲ ಹಠದಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿದರೂ, ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಆಸೆ (ರಸ) ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಪರಮಾತ್ಮನ ದಿವ್ಯಾನುಭವದ ಆನಂದವನ್ನು (ಉನ್ನತ ರುಚಿಯನ್ನು) ಪಡೆದಾಗ, ಈ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಲೌಕಿಕ ಆಸೆಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೆ.