ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 47

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಇದು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲೊಂದು, ಕರ್ಮಯೋಗದ ಸಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. "ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ (`ಕರ್ಮಣಿ ಏವ`) ಮಾತ್ರ ನಿನಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ (`ತೇ ಅಧಿಕಾರಃ`), ಅದರ ಫಲಗಳಲ್ಲಿ (`ಫಲೇಷು`) ಎಂದಿಗೂ (`ಕದಾಚನ`) ಇಲ್ಲ (`ಮಾ`). ನೀನು ಕರ್ಮಫಲಗಳಿಗೆ ಕಾರಣನೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡ (`ಮಾ ಕರ್ಮಫಲಹೇತುಃ ಭೂಃ`), ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದಿರುವುದರಲ್ಲಿ (ಅಕರ್ಮದಲ್ಲಿ) (`ಅಕರ್ಮಣಿ`) ನಿನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರದಿರಲಿ (`ಮಾ ತೇ ಸಂಗಃ ಅಸ್ತು`)." ಇದರ ನಾಲ್ಕು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳು: 1. ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡು. 2. ಫಲದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಬೇಡ. 3. ಫಲಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅಹಂಕಾರ ಪಡಬೇಡ. 4. ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡ (ಅಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಬೇಡ).