ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 25

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಆತ್ಮದ ಅಗೋಚರ ಮತ್ತು ಅಚಿಂತ್ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಶೋಕಿಸದಿರಲು ಕೃಷ್ಣನು ಪುನಃ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಈ ಆತ್ಮವು (`ಅಯಂ`) ಅವ್ಯಕ್ತ (ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗದ್ದು) (`ಅವ್ಯಕ್ತಃ`), ಅಚಿಂತ್ಯ (ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಿಂತಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು) (`ಅಚಿಂತ್ಯಃ`) ಮತ್ತು ಅವಿಕಾರ್ಯ (ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಹೊಂದದ್ದು) (`ಅವಿಕಾರ್ಯಃ`) ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ (`ಉಚ್ಯತೇ`). ಆದ್ದರಿಂದ (`ತಸ್ಮಾತ್`), ಇದನ್ನು (`ಏನಂ`) ಹೀಗೆಂದು ತಿಳಿದು (`ಏವಂ ವಿದಿತ್ವಾ`), ನೀನು ಶೋಕಿಸಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ (`ನ ಅನುಶೋಚಿತುಂ ಅರ್ಹಸಿ`)." ಆತ್ಮವು ಇಂದ್ರಿಯ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದಾದ್ದರಿಂದ, ಅದರ ನಾಶದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಶೋಕಿಸುವುದು ಅರ್ಥಹೀನ.