ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 16

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ಸತ್ (ಶಾಶ್ವತ, ನೈಜ) ಮತ್ತು ಅಸತ್ (ಅಶಾಶ್ವತ, ಅನೈಜ) ತತ್ವಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಅಸತ್ ವಸ್ತುವಿಗೆ (`ಅಸತಃ` - ಅಶಾಶ್ವತವಾದ ದೇಹ, ಇಂದ್ರಿಯಾನುಭವಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ) ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲ (`ಭಾವಃ ನ ವಿದ್ಯತೇ`). ಸತ್ ವಸ್ತುವಿಗೆ (`ಸತಃ` - ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆತ್ಮ) ಅಭಾವವಿಲ್ಲ (ಅದು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ) (`ನ ಅಭಾವಃ ವಿದ್ಯತೇ`). ಈ ಎರಡರ (`ಉಭಯೋಃ ಅಪಿ`) ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವನ್ನು (`ಅಂತಃ ತು`) ತತ್ವದರ್ಶಿಗಳು (ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡವರು) (`ತತ್ತ್ವದರ್ಶಿಭಿಃ`) ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ (`ದೃಷ್ಟಃ`)." ದೇಹವು ಅಶಾಶ್ವತ, ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ಶಾಶ್ವತ, ಅದು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಜ್ಞಾನವೇ ಶೋಕ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಆಧಾರ.