અધ્યાય 2 · શ્લોક 16

ભાષ્ય

આ શ્લોક સત્ (વાસ્તવિક, શાશ્વત) અને અસત્ (અવાસ્તવિક, નાશવંત) વચ્ચેનો મૂળભૂત ભેદ સ્પષ્ટ કરે છે. જે અસત્ છે (જેમ કે આ ભૌતિક જગત અને શરીર), તેનો ક્યારેય ત્રણેય કાળમાં વાસ્તવિક સત્તા કે ભાવ હોતો નથી, તે માત્ર પ્રતીત થાય છે. અને જે સત્ છે (આત્મા, બ્રહ્મ), તેનો ક્યારેય અભાવ કે નાશ થતો નથી. જેઓ તત્ત્વજ્ઞાની છે, સત્યને જાણનારા છે, તેઓએ આ સત્ અને અસતના સ્વરૂપને યથાર્થ રીતે જાણ્યું છે. આ જ્ઞાન શોકનું મૂળ કારણ (શરીરને જ 'હું' માનવું) દૂર કરે છે.