ಅಧ್ಯಾಯ 18 · ಶ್ಲೋಕ 48

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಸ್ವಧರ್ಮವು ದೋಷಯುಕ್ತವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಅದನ್ನು ಏಕೆ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣ ಕಾರಣ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. "ಕೌಂತೇಯ! ಸಹಜವಾದ (ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ) (`ಸಹಜಂ`) ಕರ್ಮವು (`ಕರ್ಮ`) ದೋಷದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ (`ಸದೋಷಂ ಅಪಿ`) ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು (`ನ ತ್ಯಜೇತ್`). ಏಕೆಂದರೆ (`ಹಿ`) ಎಲ್ಲಾ ಆರಂಭಗಳೂ (ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳೂ) (`ಸರ್ವಾರಂಭಾಃ`) ಬೆಂಕಿಯು (`ಅಗ್ನಿಃ ಇವ`) ಹೊಗೆಯಿಂದ (`ಧೂಮೇನ`) ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ, (ಯಾವುದಾದರೂ) ದೋಷದಿಂದ (`ದೋಷೇಣ`) ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ (`ಆವೃತಾಃ`)." ಈ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ದೋಷರಹಿತವಾದ ಕರ್ಮವೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ನ್ಯೂನತೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಂಕಿಯ ಜೊತೆ ಹೊಗೆ ಇರುವಂತೆ, ಕರ್ಮದ ಜೊತೆ ದೋಷವಿರುವುದು ಸಹಜ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತನ್ನ ಸಹಜ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಆ ಕರ್ಮವನ್ನೇ ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ, ಭಗವದರ್ಪಣ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು.