ಅಧ್ಯಾಯ 17 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಈಗ ಕೃಷ್ಣನು ಈ ಮೂರು ವಿಧದ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಗುಣಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲು ಸಾತ್ವಿಕ ತಪಸ್ಸು. ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ (`ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಪರಯಾ`) ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ (`ತಪ್ತಂ`), ಫಲವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸದ (`ಅಫಲಾಕಾಂಕ್ಷಿಭಿಃ`) ಮತ್ತು (ಯೋಗದಲ್ಲಿ) ಯುಕ್ತರಾದ (ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತರಾದ) (`ಯುಕ್ತೈಃ`) ಮನುಷ್ಯರಿಂದ (`ನರೈಃ`) ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮೂರು ವಿಧದ ತಪಸ್ಸನ್ನು (`ತತ್ ತ್ರಿವಿಧಂ ತಪಃ`) ಸಾತ್ವಿಕವೆಂದು (`ಸಾತ್ತ್ವಿಕಂ`) ಹೇಳುತ್ತಾರೆ (`ಪರಿಚಕ್ಷತೇ`). ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಯಾವುದೇ ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ, ಕೇವಲ ಭಗವಂತನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಮಾಡುವ ಶಾರೀರಿಕ, ವಾಚಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ತಪಸ್ಸು ಸಾತ್ವಿಕ ತಪಸ್ಸು.