ಅಧ್ಯಾಯ 17 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹದಿನಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನಬಂದಂತೆ ನಡೆಯುವವರ ಗತಿಯು ಕೆಟ್ಟದೆಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದ್ದನು (16.23). ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಒಂದು ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಗಳನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಅಥವಾ ಪಾಲಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥರಾಗಿ, ಆದರೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯಜ್ಞಯಾಗಾದಿಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ದೇವತಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು? "ಕೃಷ್ಣ! ಯಾರು (`ಯೇ`) ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು (`ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಂ`) ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ (`ಉತ್ಸೃಜ್ಯ`), ಆದರೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ (`ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಅನ್ವಿತಾಃ`) ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ (`ಯಜಂತೇ`), ಅವರ ನಿಷ್ಠೆ (ಸ್ಥಿತಿ, ಅವರು ಯಾವ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ) (`ತೇಷಾಂ ನಿಷ್ಠಾ ತು`) ಯಾವುದು (`ಕಾ`)? ಅದು ಸತ್ವಗುಣದ್ದೋ (`ಸತ್ತ್ವಂ`), ರಜೋಗುಣದ್ದೋ (`ಆಹೋ ರಜಃ`), ಅಥವಾ ತಮೋಗುಣದ್ದೋ (`ತಮಃ`)?" ಅವರ ಶ್ರದ್ಧೆಯು ಯಾವ ಗುಣಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು? ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಕಾರಣ ಅವರ ಆರಾಧನೆ ವ್ಯರ್ಥವೇ ಅಥವಾ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಕಾರಣ ಅದಕ್ಕೆ ಫಲವಿದೆಯೇ? ಇದು ಅರ್ಜುನನ ಪ್ರಶ್ನೆ.