अध्याय 17 · श्लोक 1
अर्जुन उवाच ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य यजन्ते श्रद्धयान्विताः । तेषां निष्ठा तु का कृष्ण सत्त्वमाहो रजस्तमः ॥ १७-१ ॥
अर्थ
अर्जुन म्हणाला, हे श्रीकृष्णा, जी माणसे शास्त्रविधीला सोडून श्रद्धेने युक्त होऊन देवादिकांचे पूजन करतात, त्यांची मग स्थिती कोणती? सात्त्विक, राजस की तामस? ॥ १७-१ ॥
स्पष्टीकरण
अर्जुनाच्या या प्रश्नात शास्त्रांच्या पद्धतींबद्दल आदर आणि आदराचे महत्त्व स्पष्ट केले आहे. त्यांना हे जाणून घ्यायचे आहे की जर एखादी व्यक्ती त्याच्या वैयक्तिक श्रद्धेच्या आधारे पूजा करत असेल आणि शास्त्राचे नियम पाळत नसेल तर त्याच्या पूजेचा दर्जा काय आहे? त्याचा विश्वास सर्वोच्च क्रमाचा आहे की तो इतर काही गुणांचे प्रतिनिधित्व करतो? सात्त्विकता, राजसिकता आणि तामसिकता: सात्त्विक श्रद्धा: हे धर्मग्रंथातील नियम आणि नियमांचे पालन करणारी सर्वोच्च श्रद्धा आहे. ही भक्ती ज्ञान, पवित्रता आणि शांतीकडे केंद्रित आहे. राजसिक श्रद्धा: या श्रद्धेला अनेकदा कामुक सुख आणि भौतिक लाभाची इच्छा असते. ती सत्ता आणि प्रतिष्ठा शोधते आणि अर्धवट शास्त्रांचे पालन करते किंवा केवळ वैयक्तिक इच्छा पूर्ण करण्यासाठी पूजा करते. तामसिक श्रद्धा: ही श्रद्धा अज्ञान आणि अंधश्रद्धेवर आधारित आहे. यामध्ये धर्मग्रंथांचे नियम पाळले जात नाहीत आणि पूजाविधी असामान्य, निराधार किंवा वेदनादायक असू शकतात. अर्जुनाचा हा प्रश्न या वस्तुस्थितीवर लक्ष केंद्रित करतो की श्रद्धेचे स्वरूप आणि गुणवत्ता शास्त्रांचे पालन आणि पूजा करण्याच्या पद्धतींवर अवलंबून असते. श्रीकृष्णाचे उत्तर या पैलूंवर अधिक स्पष्टता देईल, जेणेकरून श्रद्धेची खरी ओळख आणि त्याचे वास्तव समजू शकेल.
Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.