ಅಧ್ಯಾಯ 15 · ಶ್ಲೋಕ 6

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಆ ಪರಮಪದದ (ಭಗವಂತನ ಧಾಮದ) ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು (`ತತ್`) ಸೂರ್ಯನು (`ಸೂರ್ಯಃ`) ಬೆಳಗಿಸಲಾರನು (`ನ ಭಾಸಯತೇ`), ಚಂದ್ರನೂ (`ನ ಶಶಾಂಕಃ`) (ಬೆಳಗಿಸಲಾರನು), ಅಗ್ನಿಯೂ (`ನ ಪಾವಕಃ`) (ಬೆಳಗಿಸಲಾರನು). ಯಾವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು (`ಯತ್`) அடைந்த ನಂತರ (`ಗತ್ವಾ`) (ಜೀವಿಗಳು) ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲವೋ (`ನ ನಿವರ್ತಂತೇ`), ಅದು (`ತತ್`) ನನ್ನ (`ಮಮ`) ಪರಮವಾದ ಧಾಮವಾಗಿದೆ (`ಧಾಮ ಪರಮಂ`)." ಭಗವಂತನ ಧಾಮವು ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳದ್ದು. ಈ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಗುವ ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿಗಳ ಬೆಳಕು ಅಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ವಯಂಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯವಾದ, ಚಿದಾನಂದಮಯವಾದ ಲೋಕ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವರು ಮತ್ತೆ ಈ ದುಃಖಮಯ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದೇ ಶಾಶ್ವತವಾದ ನೆಲೆ.