ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 6

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಮೂರು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದಾದ ಸತ್ವಗುಣದ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಅನಘ (ಪಾಪರಹಿತನಾದ ಅರ್ಜುನನೇ)! ಅವುಗಳಲ್ಲಿ (`ತತ್ರ`) ಸತ್ವಗುಣವು (`ಸತ್ತ್ವಂ`) ನಿರ್ಮಲವಾಗಿರುವುದರಿಂದ (ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ) (`ನಿರ್ಮಲತ್ವಾತ್`) ಪ್ರಕಾಶಕವಾಗಿದೆ (ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ) (`ಪ್ರಕಾಶಕಂ`) ಮತ್ತು ಅನಾಮಯವಾಗಿದೆ (ಉಪದ್ರವರಹಿತ, ಆರೋಗ್ಯಕರ, ಶಾಂತ) (`ಅನಾಮಯಂ`). (ಆದರೆ) ಅದು (`ತತ್`) (ಜೀವನನ್ನು) ಸುಖದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ (`ಸುಖಸಂಗೇನ`) ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ (ಅಭಿಮಾನದಿಂದ) (`ಜ್ಞಾನಸಂಗೇನ ಚ`) ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ (`ಬಧ್ನಾತಿ`)." ಸತ್ವಗುಣವು ಇತರ ಎರಡು ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅದು ಜ್ಞಾನ, ಸುಖ, ಶಾಂತಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, 'ನಾನು ಸುಖಿ', 'ನಾನು ಜ್ಞಾನಿ' ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಆ ಸುಖ-ಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯು ಕೂಡ ಜೀವವನ್ನು ಬಂಧನದಲ್ಲಿಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಚಿನ್ನದ ಸಂಕೋಲೆಯಂತೆ.