ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 3

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ಈಗ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ, ತಾನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಭಾರತ! ಮಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮ (ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿ, ಜಡ ಶಕ್ತಿ) (`ಮಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮ`) ನನ್ನ (`ಮಮ`) ಯೋನಿಯಾಗಿದೆ (ಗರ್ಭಧರಿಸುವ ಸ್ಥಾನ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರ) (`ಯೋನಿಃ`). ಅದರಲ್ಲಿ (`ತಸ್ಮಿನ್`) ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಗರ್ಭವನ್ನು (ಚೇತನವಾದ ಜೀವ ಬೀಜವನ್ನು) (`ಗರ್ಭಂ`) ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ (`ದಧಾಮಿ`). ಅದರಿಂದ (`ತತಃ`) ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ (`ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ`) ಉತ್ಪತ್ತಿಯು (`ಸಂಭವಃ`) ಆಗುತ್ತದೆ (`ಭವತಿ`)." ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯು (ಮಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮ) ತಾಯಿಯಂತೆ, ಭಗವಂತನು (ತಾನು) ಬೀಜವನ್ನು ನೀಡುವ ತಂದೆಯಂತೆ. ತಾನು ಚೇತನ ರೂಪದ ಬೀಜವನ್ನು (ಜೀವಾತ್ಮಗಳನ್ನು) ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ಸಕಲ ಜೀವರಾಶಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷರ (ಭಗವಂತ) ಸಂಯೋಗವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ.