ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 2

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು (ಗುಣಗಳ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಮೀರುವ ಉಪಾಯ) ಅರಿತು ಆಚರಿಸುವುದರ ಫಲವೇನು? "ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು (`ಇದಂ ಜ್ಞಾನಂ`) ಆಶ್ರಯಿಸಿ (`ಉಪಾಶ್ರಿತ್ಯ`), ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು (ನನ್ನಂತೆಯೇ ಗುಣಾತೀತರಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು) (`ಮಮ ಸಾಧರ್ಮ್ಯಂ`) ಹೊಂದಿದವರು (`ಆಗತಾಃ`), ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ (`ಸರ್ಗೇ ಅಪಿ`) ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಉಪಜಾಯಂತೇ`), ಮತ್ತು ಪ್ರಳಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ (`ಪ್ರಲಯೇ`) ವ್ಯಥೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ (ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ದುಃಖಿಸುವುದಿಲ್ಲ) (`ನ ವ್ಯಥಂತಿ ಚ`)." ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಗುಣಾತೀತರಾದವರು ಭಗವಂತನ ದಿವ್ಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಜನನ-ಮರಣ ಚಕ್ರದಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿ-ಪ್ರಳಯಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.