ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 27

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ತಾನು ಹೇಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಭಾವಕ್ಕೆ (ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ) ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ತಾನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಆಶ್ರಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಏಕೆಂದರೆ (`ಹಿ`) ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಬ್ರಹ್ಮದ (ನಿರಾಕಾರ ಬ್ರಹ್ಮದ) (`ಬ್ರಹ್ಮಣಃ`) ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ (ಆಧಾರ, ಆಶ್ರಯ) (`ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ`). ಮತ್ತು (`ಚ`) ಅವ್ಯಯವಾದ (ನಾಶರಹಿತವಾದ) (`ಅವ್ಯಯಸ್ಯ`) ಅಮೃತತ್ವದ (`ಅಮೃತಸ್ಯ`), ಶಾಶ್ವತವಾದ ಧರ್ಮದ (`ಶಾಶ್ವತಸ್ಯ ಧರ್ಮಸ್ಯ`) ಮತ್ತು ಐಕಾಂತಿಕವಾದ (ಪರಮ, ನಿರತಿಶಯ) ಸುಖದ (`ಸುಖಸ್ಯ ಐಕಾಂತಿಕಸ್ಯ ಚ`) (ಆಶ್ರಯವೂ ನಾನೇ)." ನಿರಾಕಾರ ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಮರತ್ವ, ಸನಾತನ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪರಮ ಸುಖ - ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಂತಿಮ ಆಧಾರ, ಮೂಲ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಸ್ವತಃ ಭಗವಂತನೇ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೇ). ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಶ್ರಯಿಸುವುದೇ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುವ ಮಾರ್ಗ. ಈ ಶ್ಲೋಕದೊಂದಿಗೆ, ಗುಣಗಳ ವಿವರಣೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಮೀರುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.