ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 24

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಗುಣಾತೀತನ ಸಮಚಿತ್ತತೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "...ಯಾರು ಸುಖ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ (`ಸಮದುಃಖಸುಖಃ`), ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ (`ಸ್ವಸ್ಥಃ`), ಮಣ್ಣಿನ ಹೆಂಟೆ, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೋ (`ಸಮ-ಲೋಷ್ಟ-ಅಶ್ಮ-ಕಾಂಚನಃ`), ಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಅಪ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವನೋ (`ತುಲ್ಯ-ಪ್ರಿಯ-ಅಪ್ರಿಯಃ`), ಧೀರನಾಗಿದ್ದು (`ಧೀರಃ`), ನಿಂದನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವನೋ (`ತುಲ್ಯ-ನಿಂದಾ-ಆತ್ಮಸಂಸ್ತುತಿಃ`)..." ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಂದ್ವಗಳಲ್ಲಿಯೂ - ಸುಖ-ದುಃಖ, ವಸ್ತುಗಳ ಮೌಲ್ಯ, ಇಷ್ಟ-ಅನಿಷ್ಟ, ನಿಂದೆ-ಹೊಗಳಿಕೆ - ಸಮಾನವಾದ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಬಾಹ್ಯ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗದೆ, ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.