ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 20

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರುವುದರ (ಗುಣಾತೀತನಾಗುವುದರ) ಪರಮ ಫಲವನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ದೇಹಧಾರಿಯು (ಜೀವಾತ್ಮನು) (`ದೇಹೀ`) ದೇಹದ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ (`ದೇಹಸಮುದ್ಭವಾನ್`) ಈ ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು (`ಏತಾನ್ ತ್ರೀನ್ ಗುಣಾನ್`) ದಾಟಿದಾಗ (`ಅತೀತ್ಯ`), ಹುಟ್ಟು, ಸಾವು, ಮುಪ್ಪು ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳಿಂದ (`ಜನ್ಮ-ಮೃತ್ಯು-ಜರಾ-ದುಃಖೈಃ`) ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಿ (`ವಿಮುಕ್ತಃ`) ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು (ಮೋಕ್ಷವನ್ನು) (`ಅಮೃತಂ`) ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ (`ಅಶ್ನುತೇ`)." ಸತ್ವ, ರಜ, ತಮ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತಾಗ, ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ತಾದಾತ್ಮ್ಯವು ತಪ್ಪಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಜನ್ಮ, ಮೃತ್ಯು, ಜರಾ, ವ್ಯಾಧಿ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಜೀವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆನಂದವನ್ನು (ಅಮೃತತ್ವ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.