અધ્યાય 14 · શ્લોક 2

ભાષ્ય

ભગવાન પાછલા શ્લોકમાં કહેલા જ્ઞાનના ફળને વધુ સ્પષ્ટ કરે છે. `ઇદમ્ જ્ઞાનમ્ ઉપાશ્રિત્ય` (આ જ્ઞાનનો આશ્રય લઈને, તેને જીવનમાં ઉતારીને) જે સાધકો `મમ સાધર્મ્યમ્ આગતાઃ` (મારા જેવા ધર્મવાળા બની ગયા છે, એટલે કે મારા દિવ્ય સ્વરૂપને, સચ્ચિદાનંદ સ્વભાવને પ્રાપ્ત થયા છે), તેમનું શું થાય છે? `સર્ગે અપિ ન ઉપજાયન્તે` (તેઓ સૃષ્ટિના આરંભકાળે પણ ફરીથી જન્મ લેતા નથી) `ચ પ્રલયે ન વ્યથન્તિ` (અને પ્રલયકાળે પણ તેઓ વ્યથા પામતા નથી, એટલે કે નાશ પામતા નથી). આ જ્ઞાન તેમને જન્મ-મરણના ચક્રમાંથી સંપૂર્ણપણે મુક્ત કરી દે છે. તેઓ સૃષ્ટિ અને પ્રલયના નિયમોથી પર થઈને ભગવાનના શાશ્વત ધામને અથવા તેમના સ્વરૂપને પામે છે. આ જ્ઞાનની આત્યંતિક મુક્તિદાયક શક્તિ અહીં દર્શાવાઈ છે.