अध्याय 14 · श्लोक 2
इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः । सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥ १४-२ ॥
अर्थ
हे ज्ञान धारण करून माझ्या स्वरूपाला प्राप्त झालेले पुरुष सृष्टीच्या आरंभी पुन्हा जन्माला येत नाहीत आणि प्रलयकाळीही व्याकुळ हौत नाहीत. ॥ १४-२ ॥
स्पष्टीकरण
या श्लोकात भगवान श्रीकृष्णांनी सांगितले आहे की, जो मनुष्य या ज्ञानाचा आश्रय घेतो आणि आत्मसात करतो तो माझ्या रूपाला प्राप्त होतो. अशा व्यक्ती सृष्टीच्या प्रारंभी पुनर्जन्म घेत नाहीत आणि विनाशाच्या वेळीही त्यांना त्रास होत नाही. हे ज्ञान आत्म्याच्या शाश्वत सत्याशी आणि ओळखीशी संबंधित आहे जे आत्म्याला या जगाच्या भ्रम आणि बदलांच्या पलीकडे घेऊन जाते. जेव्हा एखादी व्यक्ती हे ज्ञान आत्मसात करते तेव्हा त्याला आत्म्याचे अमरत्व आणि अंतिम सत्य समजते, ज्यामुळे तो जन्म आणि मृत्यूच्या फेऱ्यातून मुक्त होतो. अशाप्रकारे, या ज्ञानामुळे सृष्टीच्या प्रारंभी पुनर्जन्माचा सामना करावा लागत नाही किंवा विनाशाच्या वेळी चिंता अनुभवावी लागत नाही. हे ज्ञान आत्म्याच्या स्थिरतेची आणि शाश्वततेची जाणीव करून देते, ज्यामुळे वास्तविक मुक्ती मिळते.
Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.