ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರ-ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿ-ಪುರುಷರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೂರು ಗುಣಗಳ (ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು) ಬಗ್ಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಎಲ್ಲಾ ಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಿ (`ಜ್ಞಾನಾನಾಂ`) ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ (`ಉತ್ತಮಂ`) ಮತ್ತು ಪರಮವಾದ (ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದ) (`ಪರಂ`) ಜ್ಞಾನವನ್ನು (`ಜ್ಞಾನಂ`) ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ (`ಭೂಯಃ`) ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ (`ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ`). ಯಾವುದನ್ನು (`ಯತ್`) ತಿಳಿದುಕೊಂಡು (`ಜ್ಞಾತ್ವಾ`) ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು (`ಮುನಯಃ ಸರ್ವೇ`) ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ (ಈ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ) (`ಇತಃ`) ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು (ಮೋಕ್ಷವನ್ನು) (`ಪರಾಂ ಸಿದ್ಧಿಂ`) ಪಡೆದರು (`ಗತಾಃ`)." ಈ ಗುಣಗಳ ಜ್ಞಾನವು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಜೀವಿಗಳು ಹೇಗೆ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತರಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಮುನಿಗಳು ಈ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಮೋಕ್ಷ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.