ಅಧ್ಯಾಯ 13 · ಶ್ಲೋಕ 30

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾವಾಗ (`ಯದಾ`) (ಸಾಧಕನು) ಜೀವಿಗಳ (`ಭೂತ`) ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾದ ಭಾವವನ್ನು (ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು) (`ಪೃಥಗ್ಭಾವಂ`) ಒಬ್ಬನೇ ಆದ (ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ) (`ಏಕಸ್ಥಂ`) ನೆಲೆಸಿರುವುದಾಗಿ ಅನುಭವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾನೋ (`ಅನುಪಶ್ಯತಿ`), ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಲೇ (ಆ ಒಂದರಿಂದಲೇ) (`ತತಃ ಏವ ಚ`) (ಈ ಜೀವಿಗಳ) ವಿಸ್ತಾರವನ್ನೂ (ಕಾಣುತ್ತಾನೋ), ಆಗ (`ತದಾ`) ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು (`ಬ್ರಹ್ಮ`) ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ (ಬ್ರಹ್ಮಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ) (`ಸಂಪದ್ಯತೇ`). ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ನಾನಾತ್ವದ ಮೂಲವು ಏಕವಾದ ತತ್ವವೇ (ಬ್ರಹ್ಮ/ಪ್ರಕೃತಿ). ಆ ಒಂದರಿಂದಲೇ ಈ ನಾನಾತ್ವವು ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ಈ ಏಕತ್ವದಲ್ಲಿ ನಾನಾತ್ವವನ್ನೂ, ನಾನಾತ್ವದ ಮೂಲವಾದ ಏಕತ್ವವನ್ನೂ ಯಾರು ಕಾಣುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ.