ಅಧ್ಯಾಯ 13 · ಶ್ಲೋಕ 29

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಮತ್ತೊಂದು ಬಗೆಯ ಸತ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ - ಅದು ಆತ್ಮನ ಅಕರ್ತೃತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು. "ಯಾವನು (`ಯಃ`) ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳು (`ಕರ್ಮಾಣಿ ಸರ್ವಶಃ`) ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದಲೇ (`ಪ್ರಕೃತ್ಯಾ ಏವ ಚ`) ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ (`ಕ್ರಿಯಮಾಣಾನಿ`) ಎಂದೂ, ಹಾಗೆಯೇ (`ತಥಾ`) ಆತ್ಮನನ್ನು (ತನ್ನನ್ನು) (`ಆತ್ಮಾನಂ`) ಅಕರ್ತೃವೆಂದೂ (ಕರ್ಮ ಮಾಡದವನೆಂದೂ) (`ಅಕರ್ತಾರಂ`) ಕಾಣುತ್ತಾನೋ (`ಪಶ್ಯತಿ`), ಅವನೇ (ನಿಜವಾಗಿ) ಕಾಣುವವನು (`ಸಃ ಪಶ್ಯತಿ`)." ದೇಹ, ಇಂದ್ರಿಯ, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ ಇವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕಾರಗಳು. ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೂ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಕಾರಣ. ಆತ್ಮನು ಕೇವಲ ಸಾಕ್ಷಿ, ಅವನು ಈ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. 'ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎಂಬ ಕರ್ತೃತ್ವ ಭಾವನೆಯು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವನೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿ.