ಅಧ್ಯಾಯ 12 · ಶ್ಲೋಕ 11

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಒಂದು ವೇಳೆ, ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ತನಗಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಲಭವಾದ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಒಂದು ವೇಳೆ (`ಅಥ`) ನನ್ನ ಯೋಗವನ್ನು (ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು) (`ಮದ್ಯೋಗಂ`) ಆಶ್ರಯಿಸಿ (`ಆಶ್ರಿತಃ`), ಇದನ್ನೂ ಸಹ (`ಏತತ್ ಅಪಿ`) ಮಾಡಲು (`ಕರ್ತುಂ`) ನೀನು ಅಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ (`ಅಶಕ್ತಃ ಅಸಿ`), ಆಗ (`ತತಃ`) ಆತ್ಮಸಂಯಮವುಳ್ಳವನಾಗಿ (`ಯತ-ಆತ್ಮವಾನ್`) ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲಗಳ ತ್ಯಾಗವನ್ನು (`ಸರ್ವ-ಕರ್ಮ-ಫಲ-ತ್ಯಾಗಂ`) ಮಾಡು (`ಕುರು`)." 'ನಾನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ' ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ, ತನ್ನಿಂದಾದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು (ಗೆಲುವು-ಸೋಲು, ಲಾಭ-ನಷ್ಟ, ಸುಖ-ದುಃಖ) ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿಬಿಡುವುದು. ಫಲದಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡುವುದರಿಂದಲೂ ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕರ್ಮಯೋಗದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಗ.