ಅಧ್ಯಾಯ 12 · ಶ್ಲೋಕ 12

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧನಾ ಮಾರ್ಗಗಳ ಒಂದು ತುಲನಾತ್ಮಕ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರ್ಮಫಲತ್ಯಾಗದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. (ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ, ಯಾಂತ್ರಿಕವಾದ) ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಿಂತ (`ಅಭ್ಯಾಸಾತ್`) (ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ) ಜ್ಞಾನವು (`ಜ್ಞಾನಂ`) ಶ್ರೇಷ್ಠ (`ಶ್ರೇಯಃ ಹಿ`). (ಕೇವಲ ಪರೋಕ್ಷ) ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ (`ಜ್ಞಾನಾತ್`) (ಭಗವಂತನ) ಧ್ಯಾನವು (`ಧ್ಯಾನಂ`) ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು (`ವಿಶಿಷ್ಯತೇ`). ಧ್ಯಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ (`ಧ್ಯಾನಾತ್`) ಕರ್ಮಫಲತ್ಯಾಗವು (`ಕರ್ಮಫಲತ್ಯಾಗಃ`) (ಶೀಘ್ರ ಫಲ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ). ಏಕೆಂದರೆ, ತ್ಯಾಗದಿಂದ (`ತ್ಯಾಗಾತ್`) ತಕ್ಷಣವೇ (`ಅನಂತರಂ`) ಶಾಂತಿಯು (`ಶಾಂತಿಃ`) ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಿಂತ, ಶಾಸ್ತ್ರ ತಿಳಿದು ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಉತ್ತಮ. ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ, ಅದನ್ನು ಮನನ ಮಾಡಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಫಲಗಳನ್ನೂ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಉತ್ತಮ. ಏಕೆಂದರೆ ಫಲತ್ಯಾಗದಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮನಶ್ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಮುಂದಿನ ಸಾಧನೆಗೆ ಬುನಾದಿಯಾಗುತ್ತದೆ.