ಅಧ್ಯಾಯ 11 · ಶ್ಲೋಕ 41

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಭಗವಂತನ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಂಡ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತಾನು ಹಿಂದೆ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ (ಶ್ಲೋಕ 41-42). "(ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇವಲ) ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು (`ಸಖಾ ಇತಿ`) ಭಾವಿಸಿ (`ಮತ್ವಾ`), ನಿನ್ನ (`ತವ`) ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು (`ಇದಂ ಮಹಿಮಾನಂ`) ಅರಿಯದೆ (`ಅಜಾನತಾ`) ನಾನು (`ಮಯಾ`) ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ (ಗೌರವವಿಲ್ಲದೆ) (`ಪ್ರಸಭಂ`) 'ಹೇ ಕೃಷ್ಣ', 'ಹೇ ಯಾದವ', 'ಹೇ ಸಖನೇ' (`ಹೇ ಕೃಷ್ಣ ಹೇ ಯಾದವ ಹೇ ಸಖೇತಿ`) ಎಂದು ಏನು (`ಯತ್`) ಹೇಳಿದ್ದೇನೋ (`ಉಕ್ತಂ`), ಅದು ಪ್ರಮಾದದಿಂದ (ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ) (`ಪ್ರಮಾದಾತ್`) ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ (ಸ್ನೇಹದ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ) (`ಪ್ರಣಯೇನ ವಾ ಅಪಿ`) ಆಗಿರಬಹುದು... (ಮುಂದಿನ ಶ್ಲೋಕಕ್ಕೆ).