ಅಧ್ಯಾಯ 11 · ಶ್ಲೋಕ 40

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನ ನಮನಗಳು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತವೆ. "ನಿನಗೆ (`ತೇ`) ಮುಂದಿನಿಂದ (`ಪುರಸ್ತಾತ್`) ನಮಸ್ಕಾರ (`ನಮಃ`), ಮತ್ತು (`ಅಥ`) ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ (`ಪೃಷ್ಠತಃ`) ನಮಸ್ಕಾರ. ಸರ್ವಾತ್ಮನೇ (`ಸರ್ವ`)! ನಿನಗೆ (`ತೇ`) ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಿಂದಲೇ (`ಸರ್ವತಃ ಏವ`) ನಮಸ್ಕಾರವಿರಲಿ (`ನಮಃ ಅಸ್ತು`). ನೀನು (`ತ್ವಂ`) ಅನಂತವಾದ ವೀರ್ಯವುಳ್ಳವನು (`ಅನಂತವೀರ್ಯಃ`) ಮತ್ತು ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳವನು (`ಅಮಿತವಿಕ್ರಮಃ`). (ನೀನು) ಎಲ್ಲವನ್ನೂ (`ಸರ್ವಂ`) ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೀಯೆ (`ಸಮಾಪ್ನೋಷಿ`). ಆದ್ದರಿಂದ (`ತತಃ`) ನೀನೇ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ (`ಅಸಿ ಸರ್ವಃ`)." ಭಗವಂತನು ಸರ್ವ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಅವನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದರಿಂದ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅದ್ವೈತ ಭಾವವನ್ನು ಅರ್ಜುನನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.