ಅಧ್ಯಾಯ 11 · ಶ್ಲೋಕ 37

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಲು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಮಹಾತ್ಮನೇ! ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಿಂತಲೂ (`ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಅಪಿ`) ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ (`ಗರೀಯಸೇ`) ಮತ್ತು ಆದಿಕರ್ತೃವಾದ (ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವನಾದ) (`ಆದಿಕರ್ತ್ರೇ`) ನಿನಗೆ (`ತೇ`) (ಜೀವಿಗಳು) ಏಕೆ ತಾನೇ ನಮಸ್ಕರಿಸಬಾರದು (`ಕಸ್ಮಾತ್ ಚ ನ ನಮೇರನ್`)? ಅನಂತನೇ! ದೇವೇಶನೇ (ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯನೇ)! ಜಗನ್ನಿವಾಸನೇ (ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆಶ್ರಯನೇ)! ನೀನು (`ತ್ವಂ`) ಅಕ್ಷರ (ನಾಶರಹಿತವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮ) (`ಅಕ್ಷರಂ`), ಸತ್ (ವ್ಯಕ್ತ) ಮತ್ತು ಅಸತ್ (ಅವ್ಯಕ್ತ) (`ಸದಸತ್`) ಹಾಗೂ ಅವೆರಡಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ (`ತತ್ ಪರಂ`) ತತ್ವವು (`ಯತ್`)." ಭಗವಂತನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅನಂತ, ದೇವಾಧಿದೇವ, ಜಗದ ಆಶ್ರಯ, ಅವಿನಾಶಿ, ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತ-ಅವ್ಯಕ್ತಗಳೆರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾದ ಪರಮ ತತ್ವವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜ ಮತ್ತು ಯುಕ್ತ.