ಅಧ್ಯಾಯ 11 · ಶ್ಲೋಕ 36

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ಈಗ ಭಗವಂತನ ವಿಶ್ವರೂಪದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಹೃಷೀಕೇಶ (ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಒಡೆಯನೇ)! ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ (ಮಹಿಮೆಯಿಂದ) (`ತವ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ಯಾ`) ಜಗತ್ತು (`ಜಗತ್`) ಬಹಳವಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆ (`ಪ್ರಹೃಷ್ಯತಿ`) ಮತ್ತು (ನಿನ್ನಲ್ಲಿ) ಅನುರಾಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಿದೆ (`ಅನುರಜ್ಯತೇ ಚ`). ರಾಕ್ಷಸರು (`ರಕ್ಷಾಂಸಿ`) ಭಯಗೊಂಡವರಾಗಿ (`ಭೀತಾನಿ`) ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ (`ದಿಶಃ`) ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ (`ದ್ರವಂತಿ`). ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರ ಸಮೂಹಗಳೆಲ್ಲವೂ (`ಸರ್ವೇ ಸಿದ್ಧಸಂಘಾಃ ಚ`) (ನಿನಗೆ) ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ (`ನಮಸ್ಯಂತಿ`). (ಇದೆಲ್ಲವೂ) ಯುಕ್ತವೇ ಆಗಿದೆ (`ಸ್ಥಾನೇ`)." ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯು ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನೂ, ಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ, ದುರ್ಜನರಿಗೆ (ರಾಕ್ಷಸರಿಗೆ) ಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಪುರುಷರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ನ್ಯಾಯಯುತ ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯವಾದದ್ದೇ ಎಂದು ಅರ್ಜುನ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.