અધ્યાય 11 · શ્લોક 36

ભાષ્ય

અર્જુન હવે ભગવાનની સ્તુતિ શરૂ કરે છે. તે કહે છે, "હે હૃષીકેશ! (ઇન્દ્રિયોના સ્વામી) તે યોગ્ય જ છે (`સ્થાને`) કે આપના નામ, ગુણ અને પ્રભાવના કીર્તનથી (`તવ પ્રકીર્ત્યા`) આખું જગત (`જગત્`) અત્યંત હર્ષ પામે છે (`પ્રહૃષ્યતિ`) અને આપના પ્રત્યે અનુરાગ (પ્રેમ) રાખે છે (`અનુરજ્યતે ચ`)." ભગવાનનું નામ અને મહિમા જ આનંદ અને પ્રેમ આપનાર છે. આ જ કીર્તનની અસર દુષ્ટો પર વિપરીત થાય છે: "રાક્ષસો (`રક્ષાંસિ`) ભયભીત થઈને (`ભીતાનિ`) દિશાઓમાં (`દિશઃ`) ભાગી જાય છે (`દ્રવન્તિ`)." ભગવાનનું તેજ દુષ્ટો સહન કરી શકતા નથી. અને "સર્વ સિદ્ધોના સમૂહો (`સર્વે સિદ્ધસંઘાઃ`) આપને નમસ્કાર કરે છે (`નમસ્યન્તિ ચ`)." સજ્જનો, ભક્તો અને સિદ્ધ પુરુષો સ્વાભાવિક રીતે જ આપની સમક્ષ નમે છે. અર્જુન કહે છે કે આ બધી પ્રતિક્રિયાઓ (હર્ષ, અનુરાગ, ભય, નમસ્કાર) આપના મહાન સ્વરૂપને જોતાં એકદમ સ્વાભાવિક અને યોગ્ય જ છે.