ಅಧ್ಯಾಯ 11 · ಶ್ಲೋಕ 3

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಅರ್ಜುನನು, ಈಗ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುವ ಬಯಕೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಪರಮೇಶ್ವರನೇ! ನೀನು (`ತ್ವಂ`) ನಿನ್ನನ್ನು (`ಆತ್ಮಾನಂ`) ಹೇಗೆ (`ಯಥಾ`) ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೋ (`ಆತ್ಥ`), ಅದು (`ಏತತ್`) ಹಾಗೆಯೇ (`ಏವಂ`) ಇದೆ. ಪುರುಷೋತ್ತಮನೇ! ನಿನ್ನ (`ತೇ`) ಆ ಐಶ್ವರ್ಯಯುಕ್ತವಾದ (ದಿವ್ಯವಾದ, ಪ್ರಭುತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದ) ರೂಪವನ್ನು (`ರೂಪಂ ಐಶ್ವರಂ`) ನೋಡಲು (`ದ್ರಷ್ಟುಂ`) ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ (`ಇಚ್ಛಾಮಿ`)." ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಈಗ ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅನುಭವದಿಂದ ದೃಢಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಕೃಷ್ಣನ ಆ ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಅವನು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾನೆ.