ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 5

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: `ಅಹಿಂಸಾ` (ಯಾರಿಗೂ ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡದಿರುವುದು), `ಸಮತಾ` (ಸುಖ-ದುಃಖ, ಮಾನ-ಅಪಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಥಿತಿ), `ತುಷ್ಟಿ` (ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತಿ), `ತಪ` (ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಕಷ್ಟಗಳು, ವ್ರತಗಳು), `ದಾನಂ` (ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಅರ್ಹವಾದುದನ್ನು ಕೊಡುವುದು), `ಯಶ` (ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಬರುವ ಕೀರ್ತಿ), `ಅಯಶ` (ಕೆಟ್ಟ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಬರುವ ಅಪಕೀರ್ತಿ). "ಜೀವಿಗಳ (`ಭೂತಾನಾಂ`) ಈ ರೀತಿಯ (`ಏವಂ`) ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಧವಾದ (`ಪೃಥಗ್ವಿಧಾಃ`) ಭಾವಗಳು (ಗುಣಗಳು, ಸ್ಥಿತಿಗಳು) (`ಭಾವಾಃ`) ನನ್ನಿಂದಲೇ (`ಮತ್ತಃ ಏವ`) ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ (`ಭವಂತಿ`)." ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಾನಸಿಕ, ನೈತಿಕ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಮೂಲವೂ ಭಗವಂತನೇ. ಅವನು ಈ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಧಾರನಾಗಿದ್ದರೂ, ತಾನು ಅವುಗಳಿಂದ ಅಲಿಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.