ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 41

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ವಿಭೂತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೂತ್ರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಸಾಧಕನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. "ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ವಸ್ತುವು (`ಯತ್ ಯತ್ ಸತ್ತ್ವಂ`) ವಿಭೂತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯೋ (ಐಶ್ವರ್ಯ, ಶಕ್ತಿ, ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯೋ) (`ವಿಭೂತಿಮತ್`), ಅಥವಾ ಶ್ರೀಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯೋ (ಸೌಂದರ್ಯ, ಸಂಪತ್ತು, ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯೋ) (`ಶ್ರೀಮತ್`), ಅಥವಾ ಊರ್ಜಿತವಾಗಿದೆಯೋ (ಪರಾಕ್ರಮ, ಉತ್ಸಾಹ, ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯೋ) (`ಊರ್ಜಿತಂ ಏವ ವಾ`), ಆಯಾ ವಸ್ತುವನ್ನು (`ತತ್ ತತ್ ಏವ`) ನೀನು (`ತ್ವಂ`) ನನ್ನ (`ಮಮ`) ತೇಜಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಅಂಶದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು (`ತೇಜಃ-ಅಂಶ-ಸಂಭವಂ`) ಎಂದು ತಿಳಿ (`ಅವಗಚ್ಛ`)." ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅಸಾಧಾರಣವಾದ ಶಕ್ತಿ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಪರಾಕ್ರಮ, ಜ್ಞಾನ, ಕಲೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆಯೋ, ಅದು ಭಗವಂತನ ಅನಂತವಾದ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗಳ ಮೂಲವನ್ನು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದೇ ವಿಭೂತಿ ಯೋಗ.