ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 34

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತಾನು ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಆರಂಭ ಎರಡೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆಂದೂ, ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಸದ್ಗುಣಗಳು ತನ್ನ ವಿಭೂತಿಗಳೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹರಿಸುವ (ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ) ಮೃತ್ಯು (`ಮೃತ್ಯುಃ ಸರ್ವಹರಃ ಚ`). ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಲಿರುವವುಗಳ (`ಭವಿಷ್ಯತಾಂ`) ಉತ್ಪತ್ತಿ ಕಾರಣ (`ಉದ್ಭವಃ ಚ`). ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ (`ನಾರೀಣಾಂ`) ಇರುವ ಕೀರ್ತಿ (`ಕೀರ್ತಿಃ`), ಶ್ರೀ (ಸಂಪತ್ತು, ಸೌಂದರ್ಯ, ಕಾಂತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ) (`ಶ್ರೀಃ`), ವಾಕ್ (ಹಿತವಾದ, ಮಧುರವಾದ ಮಾತು) (`ವಾಕ್ ಚ`), ಸ್ಮೃತಿ (ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ) (`ಸ್ಮೃತಿಃ`), ಮೇಧಾ (ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬುದ್ಧಿ) (`ಮೇಧಾ`), ಧೃತಿ (ಧೈರ್ಯ, ಸ್ಥೈರ್ಯ, ಸಂಕಟದಲ್ಲಿಯೂ ಧೃತಿಗೆಡದಿರುವುದು) (`ಧೃತಿಃ`), ಮತ್ತು ಕ್ಷಮಾ (ಸಹನೆ, ಓರ್ವಿಕೆ, ಮನ್ನಿಸುವ ಗುಣ) (`ಕ್ಷಮಾ`) (ನಾನೇ)." ಜೀವನದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಅಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಆರಂಭ, ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸನೀಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಈ ಏಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣಗಳು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ವಿಶೇಷ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆಂದು ಕೃಷ್ಣ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ.