ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 2

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಮೂಲದ ಅಚಿಂತ್ಯತೆಯನ್ನು (ತಿಳಿಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಸ್ಥಿತಿ) ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಸಮೂಹವಾಗಲೀ (`ಸುರಗಣಾಃ`) ಅಥವಾ ಮಹರ್ಷಿಗಳಾಗಲೀ (`ಮಹರ್ಷಯಃ`) ತನ್ನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು (ಮೂಲವನ್ನು, ಪ್ರಭಾವವನ್ನು) (`ಮೇ ಪ್ರಭವಂ`) ಅರಿಯಲಾರರು (`ನ ವಿದುಃ`). ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ - ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ - ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ (`ಸರ್ವಶಃ`) ತಾನೇ ಆದಿ (ಮೂಲಕಾರಣ) (`ಅಹಂ ಆದಿಃ ಹಿ`). ಕಾರ್ಯವು ತನ್ನ ಕಾರಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಭಗವಂತನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾದುದರಿಂದ, ತಮ್ಮ ಮೂಲವಾದ ಭಗವಂತನ ಅಪಾರವಾದ, ಅನಾದಿಯಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.