ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ರಾಜವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ರಾಜಗುಹ್ಯವಾದ ತನ್ನ ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು (9.18). ಅವನ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಭಗವಂತನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ (`ಭೂಯಃ ಏವ`) ತನ್ನ ಪರಮವಾದ (ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ) (`ಪರಮಂ`) ಉಪದೇಶವನ್ನು (`ವಚಃ`) ನೀಡಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅರ್ಜುನನು ತನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾಗಿರುವುದರಿಂದ (`ತೇ ಪ್ರೀಯಮಾಣಾಯ`) ಮತ್ತು ಅವನ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ (`ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ`), ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಶಿಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಪ್ರೀತಿ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯಿಲ್ಲದಿರುವಿಕೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಭಗವಂತನ ವಿಭೂತಿಗಳನ್ನು (ಐಶ್ವರ್ಯಗಳನ್ನು) ತಿಳಿಯುವುದರಿಂದ ಅವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಸಾಧಕನ ಪರಮ ಹಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.