ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 13

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಈ ಘೋಷಣೆಗೆ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಭಾವನೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳ ಪ್ರಮಾಣವೂ ಇದೆ ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳು (`ಋಷಯಃ ಸರ್ವೇ`), ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದರು (`ದೇವರ್ಷಿಃ ನಾರದಃ ತಥಾ`), ಅಸಿತ, ದೇವಲ, ಮತ್ತು ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳು (`ಅಸಿತಃ ದೇವಲಃ ವ್ಯಾಸಃ`) - ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು (`ತ್ವಾಂ`) (ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಪರಬ್ರಹ್ಮನೆಂದು) ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ (`ಆಹುಃ`). ಮತ್ತು ಈಗ ನೀನೇ ಸ್ವತಃ (`ಸ್ವಯಂ ಚ ಏವ`) ನನಗೆ (`ಮೇ`) (ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು) ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ (`ಬ್ರವೀಷಿ`)." ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದ ಮಹಾನ್ ಋಷಿಗಳ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಳು, ಹಾಗೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಭಗವಂತನೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಮಾತುಗಳು - ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನೇ ಪರಮ ಸತ್ಯವೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.