ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 12

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಭಗವಂತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನ ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ (ಶ್ಲೋಕ 12-13). "(ಕೃಷ್ಣನೇ!) ನೀನು (`ಭವಾನ್`) ಪರಬ್ರಹ್ಮ (ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸತ್ಯ) (`ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ`), ಪರಮಧಾಮ (ಅತ್ಯುನ್ನತ ಆಶ್ರಯ, ನೆಲೆ) (`ಪರಂ ಧಾಮ`), ಪರಮ ಪವಿತ್ರನು (`ಪವಿತ್ರಂ ಪರಮಂ`). (ನೀನು) ಶಾಶ್ವತನಾದ (`ಶಾಶ್ವತಂ`), ದಿವ್ಯನಾದ (ಅಲೌಕಿಕನಾದ) (`ದಿವ್ಯಂ`) ಪುರುಷನು (`ಪುರುಷಂ`), ಆದಿದೇವನು (ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗಿಂತ ಹಿಂದಿನವನು, ಮೂಲ ದೇವರು) (`ಆದಿದೇವಂ`), ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದವನು (`ಅಜಂ`), ಮತ್ತು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯು (`ವಿಭುಂ`)." ಅರ್ಜುನನು ವೇದಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ.