અધ્યાય 10 · શ્લોક 13

ભાષ્ય

ભગવાનનાં વચનો સાંભળીને અર્જુન શ્રદ્ધા અને નિશ્ચયપૂર્વક ભગવાનની સ્તુતિ કરે છે અને તેમના પરમ સ્વરૂપનો સ્વીકાર કરે છે. અર્જુન કહે છે: 'ભવાન્ પરં બ્રહ્મ' (આપ પરબ્રહ્મ છો), 'પરં ધામ' (પરમ આશ્રય છો), 'પરમં પવિત્રમ્' (પરમ પવિત્ર છો). આપ 'શાશ્વતં દિવ્યમ્ પુરુષમ્' (સનાતન દિવ્ય પુરુષ છો), 'આદિદેવમ્' (દેવોના પણ આદિ કારણ છો), 'અજમ્' (અજન્મા છો), 'વિભુમ્' (સર્વવ્યાપક છો). 'સર્વે ઋષયઃ' (બધા ઋષિઓ), 'દેવર્ષિઃ નારદઃ તથા અસિતઃ, દેવલઃ, વ્યાસઃ' (નારદ, અસિત, દેવલ, વ્યાસ જેવા દેવર્ષિઓ) 'ત્વામ્ આહુઃ' (આપને આવા જ કહે છે), 'ચ સ્વયમ્ એવ મે બ્રવીષિ' – અને આપ પોતે પણ મને એ જ કહી રહ્યા છો. અર્જુન શાસ્ત્રો, ઋષિઓ અને ભગવાનના સ્વ-વચનોના આધારે ભગવાનના પરમ સ્વરૂપને સ્વીકારે છે.