ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 11

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯನ್ನು (ಅನುಕಂಪ) ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಅವರ ಮೇಲಿನ (`ತೇಷಾಂ ಏವ`) ಅನುಕಂಪಕ್ಕಾಗಿಯೇ (`ಅನುಕಂಪಾರ್ಥಂ`), ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಅವರ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ (ಅವರ ಬುದ್ಧಿವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ) (`ಆತ್ಮಭಾವಸ್ಥಃ`), ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಜ್ಞಾನದ ದೀಪದಿಂದ (`ಜ್ಞಾನದೀಪೇನ ಭಾಸ್ವತಾ`), ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು (ಸಂಶಯ, ವಿಪರೀತ ಜ್ಞಾನরূপವಾದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು) (`ಅಜ್ಞಾನಜಂ ತಮಃ`) ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ (`ನಾಶಯಾಮಿ`)." ಭಕ್ತನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವುದಲ್ಲ, ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿ, ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಅಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ದೀಪದಿಂದ ಹೋಗಲಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವವನು ಸ್ವತಃ ಭಗವಂತನೇ.