ಅಧ್ಯಾಯ 1 · ಶ್ಲೋಕ 37

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಆದ್ದರಿಂದ (`ತಸ್ಮಾತ್`), ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳಾಗಿರುವ (`ಸಬಾಂಧವಾನ್`) ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು (`ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರಾನ್`) ನಾವು (`ವಯಂ`) ಕೊಲ್ಲುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ (`ನ ಅರ್ಹಾಃ ಹಂತುಂ`). ಮಾಧವ (ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯೇ - ಕೃಷ್ಣನೇ), ನಮ್ಮ ಸ್ವಜನರನ್ನು (`ಸ್ವಜನಂ ಹಿ`) ಕೊಂದು (`ಹತ್ವಾ`) ನಾವು ಹೇಗೆ (`ಕಥಂ`) ಸುಖಿಗಳಾಗಲು (`ಸುಖಿನಃ`) ಸಾಧ್ಯ (`ಸ್ಯಾಮ`)?" ಬಂಧುಹತ್ಯೆಯು ಅಯೋಗ್ಯವಾದ ಕೃತ್ಯವೆಂದೂ, ಅದರಿಂದ ನಿಜವಾದ ಸುಖವು ಎಂದಿಗೂ ಲಭಿಸಲಾರದೆಂದೂ ಅವನು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಾನೆ. 'ಮಾಧವ' ಎಂಬ ಸಂಬೋಧನೆಯು, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಇಂತಹ ಪಾಪಕಾರ್ಯದಿಂದ ಬರುವ ಸಂಪತ್ತು ಅಥವಾ ಸುಖವು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾದೀತು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕೇಳುವಂತಿದೆ.