ಅಧ್ಯಾಯ 1 · ಶ್ಲೋಕ 36

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯದ ನೈತಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಜನಾರ್ದನ (ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನೇ/ದುಷ್ಟರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವವನೇ - ಕೃಷ್ಣನೇ), ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು (`ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರಾನ್`) ಕೊಂದು (`ನಿಹತ್ಯ`) ನಮಗೆ (`ನಃ`) ಯಾವ ಸಂತೋಷ (`ಕಾ ಪ್ರೀತಿಃ`) ಉಂಟಾದೀತು (`ಸ್ಯಾತ್`)? ಈ ಆತತಾಯಿಗಳನ್ನು (`ಏತಾನ್ ಆತತಾಯಿನಃ`) ಕೊಲ್ಲುವುದರಿಂದ (`ಹತ್ವಾ`) ನಮಗೆ ಪಾಪವೇ (`ಪಾಪಂ ಏವ`) ಬಂದು ಸೇರುತ್ತದೆ (`ಆಶ್ರಯೇತ್ ಅಸ್ಮಾನ್`)." ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಆತತಾಯಿಗಳನ್ನು (ಆಕ್ರಮಣಕಾರರು, ವಿಷ ಕೊಡುವವರು, ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವವರು ಇತ್ಯಾದಿ) ಕೊಲ್ಲುವುದರಿಂದ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ಕೌರವರು ಆತತಾಯಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಪಾಪಕರವೆಂದು ಅರ್ಜುನನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷವು ಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಪಾಪವು ಶಾಶ್ವತ ಎಂದು ಅವನು ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ.