અધ્યાય 1 · શ્લોક 36

ભાષ્ય

અર્જુન હવે પાપ અને પુણ્યના દૃષ્ટિકોણથી વિચારે છે. તે સ્વીકારે છે કે કૌરવો 'આતતાયી' છે (આતતાયી એટલે આગ લગાડનાર, ઝેર આપનાર, શસ્ત્ર ઉગામી મારવા દોડનાર, ધન લૂંટનાર, જમીન પચાવી પાડનાર અને પારકી સ્ત્રીનું હરણ કરનાર - આ છ પ્રકારના દુષ્ટોને આતતાયી કહેવાય છે, અને શાસ્ત્રો તેમને તરત મારી નાખવાની આજ્ઞા આપે છે). આમ છતાં, અર્જુનને લાગે છે કે આ આતતાયીઓ પોતાના જ સ્વજન હોવાથી, તેમને મારવાથી પુણ્યને બદલે પાપ જ લાગશે. આ તેનો શાસ્ત્રોના જ્ઞાન અને નૈતિક મૂંઝવણનો સંઘર્ષ દર્શાવે છે. તેથી, તે 'માધવ' (માયાના પતિ, અથવા મધુકુળમાં જન્મેલા) શ્રીકૃષ્ણને કહે છે કે પોતાના જ ભાઈઓ એવા ધૃતરાષ્ટ્રના પુત્રોને મારવા તેમના માટે ઉચિત નથી.