ಅಧ್ಯಾಯ 1 · ಶ್ಲೋಕ 31

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಕೇಶವ (ಕೇಶಿ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕೊಂದವನೇ, ಸುಂದರ ಕೇಶವುಳ್ಳವನೇ - ಕೃಷ್ಣನೇ), ನಾನು ವಿಪರೀತವಾದ (ಅಶುಭ) ಶಕುನಗಳನ್ನು (`ನಿಮಿತ್ತಾನಿ ವಿಪರೀತಾನಿ`) ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ (`ಪಶ್ಯಾಮಿ`). ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ (`ಆಹವೇ`) ಸ್ವಜನರನ್ನು (`ಸ್ವಜನಂ`) ಕೊಲ್ಲುವುದರಿಂದ (`ಹತ್ವಾ`) ಯಾವುದೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು (`ಶ್ರೇಯಃ`) ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ (`ನ ಚ ಅನುಪಶ್ಯಾಮಿ`)." ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಬಾಹ್ಯ ದುശ്ശಕುನಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಾದವೆಂದರೆ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಒಳಿತು, ಪುಣ್ಯ ಅಥವಾ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹಿತವಾಗುವ ಫಲಿತಾಂಶ ಸಿಗಲಾರದು ಎಂಬುದು.