અધ્યાય 1 · શ્લોક 31

ભાષ્ય

અર્જુન હવે પોતાના શોકનું મૂળ કારણ સ્પષ્ટ કરે છે. તે કહે છે કે પોતાના જ કુટુંબીજનો અને પ્રિયજનોને યુદ્ધમાં મારીને કોઈ પણ પ્રકારનું કલ્યાણ કે ભલું થઈ શકે તેમ તેને લાગતું નથી ('ન ચ શ્રેયઃ અનુપશ્યામિ'). જે યુદ્ધ અને વિજય માટે તે અત્યાર સુધી તત્પર હતો, તે હવે નિરર્થક લાગે છે. તેથી, તે સ્પષ્ટપણે કહે છે કે તેને ન તો વિજય જોઈએ છે, ન રાજ્ય જોઈએ છે, અને ન તો તેમાંથી મળનારા સુખોની તેને કોઈ કામના છે ('ન કાઙ્ક્ષે વિજયં... ન ચ રાજ્યં સુખાનિ ચ'). આ યુદ્ધના મૂળ ઉદ્દેશ્ય પર જ પ્રશ્નાર્થ ઊભો કરે છે.