અધ્યાય 2 · શ્લોક 8

ભાષ્ય

અર્જુન પોતાની નિઃસહાયતા અને શોકની ગહનતા વ્યક્ત કરે છે. તેને લાગે છે કે તેનો શોક એટલો ઊંડો છે કે દુનિયાનું મોટામાં મોટું સુખ - નિષ્કંટક, સમૃદ્ધ રાજ્ય કે પછી સ્વર્ગનું આધિપત્ય પણ - તેને દૂર કરી શકશે નહીં. તેનો શોક ભૌતિક અભાવનો નથી, પણ નૈતિક અને ભાવનાત્મક દ્વિધાનો છે, જે તેની ઇન્દ્રિયો અને મનને શોષી રહ્યો છે ('ઉચ્છોષણમ્ ઇન્દ્રિયાણામ્'). તે સ્પષ્ટ કરે છે કે તેને ભૌતિક ઉકેલ નહીં, પણ આધ્યાત્મિક માર્ગદર્શનની જરૂર છે.