અધ્યાય 2 · શ્લોક 64
रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् |
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमाधिगच्छति || ६४ ||
અર્થ
પરંતુ, જેણે પોતાના મનને વશમાં રાખ્યું છે ('વિધેયાત્મા'), તેવો સાધક પોતાના વશમાં રહેલી ('આત્મવશ્યૈઃ') અને રાગ-દ્વેષથી રહિત ('રાગદ્વેષવિયુક્તૈઃ') ઇન્દ્રિયો દ્વારા ('ઇન્દ્રિયૈઃ') વિષયોનું સેવન કરતો ('વિષયાન્ ચરન્') હોવા છતાં, અંતઃકરણની પ્રસન્નતા (શાંતિ - 'પ્રસાદમ્') ને પામે છે ('અધિગચ્છતિ').
ભાષ્ય
પતનના માર્ગથી વિપરીત, ઉન્નતિનો માર્ગ અહીં બતાવ્યો છે. જે સાધકનું મન ('આત્મા') પોતાના વશમાં છે ('વિધેયાત્મા'), તેની ઇન્દ્રિયો પણ વશમાં હોય છે. આવી વશમાં રહેલી ઇન્દ્રિયો જ્યારે રાગ (આસક્તિ) અને દ્વેષ (અણગમો) થી મુક્ત થઈને આવશ્યક વિષયોનું ગ્રહણ કરે છે, ત્યારે તે બંધનકર્તા બનતું નથી. આવો સાધક સંસારમાં રહેવા છતાં, ઇન્દ્રિયોનો ઉપયોગ કરવા છતાં, અંતઃકરણની નિર્મળતા અને શાંતિ ('પ્રસાદ') પ્રાપ્ત કરે છે.
Banaka ઍપમાંથી પાઠ અને ભાષ્ય.